Tweelingplagen

In een lang en emotioneel uitputtend jaar binnen zijn (alleen, in mijn geval), betrapte ik mezelf erop dat ik over spiegels nadacht. Hoe ik de meeste dagen niet te veel tijd ervoor doorbreng. Inventaris opmaken van het echte, fysieke zelf is moeilijk werk, werk waar ik niet volledig op tegen ben, maar werk dat onmiddellijk gevaarlijker voor me werd toen ik getuige moest zijn van de zeer reële tol die tijd, moderne angsten, isolatie en verveling van me eisten. Het leek makkelijker om in een niet-zo-ver glorierijk verleden te spiraalden, om herinnering te gebruiken als een instrument van zowel opwinding als genezing. Maar, over opwinding gesproken, ik struikel graag naar een band zonder agenda, zonder doel, en ontdek geluid bijna per ongeluk. Zo hoorde ik voor het eerst over Wednesday. De band kwam naar me toe en ik weet niet meer hoe of waarom. Ze arriveerden gewoon, alsof we ons hele leven naar elkaar toe hadden gereisd. I Was Trying To Describe You To Someone doordrenkte mijn zomer van 2020, en in klank, in geest, in centrale thema's en de uitvoering ervan, bracht het me terug naar een tijdperk vóór het huidige tijdperk, wat ik op dat moment nodig had. Het verleden kan minder hels aanvoelen dan het heden als we soms niet volledig eerlijk zijn tegen onszelf. Er is de truc van nostalgie waar ik veel tijd mee speel in mijn eigen schrijven, en waar ik in mijn eigen leven enigszins door word gekweld. Het zeer reële idee dat nostalgie zowel een nuttig hulpmiddel als een wapen is als het niet wordt gecombineerd met iets dat een vorm van rigoureuze eerlijkheid benadert. Maar als ik terug mag gaan naar al deze ideeën over nostalgie en onze oude, lastige, vroegere zelf die inderdaad deel uitmaken van het huis van bakstenen dat ons huidige zelf vormt, wat ik ook hoop dat jij, luisteraar, geweldig zult vinden aan dit album, is het exacte moment aan het begin van "The Burned Down Dairy Queen" wanneer Karly zingt I was hiding in a room in my mind / and I made me take a look at myself. Want als jij, net als ik, spiegels hebt vermeden – zowel metaforisch als echt – dan wordt dit album hier een vuurtoren, die helder schijnt over de duisternis van mijn anderszins donkere en lege kamers. Zoveel van deze nummers mediteren over het verleden op veel minder romantische manieren dan ik mezelf heb betrapt op mediteren over het verleden, en ik snakte naar de herijking die dit album bood. Dus ja, de nummers zijn goed. Je zult misschien je ramen naar beneden doen op een comfortabele dag op het juiste stuk weg in een warm seizoen en het volume hoger zetten wanneer "Birthday Song" lekker luid en meezingbaar wordt. Je gaat misschien 's nachts op een dak zitten, dichter bij de maan dan op de grond, en "Ghost Of A Dog" laten kolken en rammelen tot een nachtelijk besef dat je in stilte niet had kunnen hebben. Maar zelfs bovenop dit alles, bovenop alle genoegens en genaden die de klanken van dit album je misschien bieden, hoop en denk ik ook dat het iedereen die luistert eraan zal herinneren dat we een verzameling zijn van vele reflecties. Die allemaal geduld verdienen.