Thee Black Boltz (Osupa Clear met Zwart & Wit Vinyl)

De afgelopen 24 jaar stond Tunde Adebimpe vooral bekend als medeoprichter, medezanger en belangrijkste songwriter van TV On The Radio. De overwegend zwarte art-rockband overwon twee decennia van woelige culturele veranderingen en groeide uit tot een van de meest geliefde, duurzame en invloedrijke bands uit de vroege 2000s-rockscene van New York City. Hoewel Tundes poëtische songwriting en imposante zang centraal staan bij TV On The Radio, blijft de band altijd een samenwerking tussen een groep muzikanten.

Tundes persoonlijke verhaal loopt parallel, als een soort creatieve duizendpoot. Hij is muzikant, maar ook illustrator en schilder. Hij is voormalig animator en stop-motionfilmmaker (Celebrity Deathmatch). Hij is acteur in televisie en film, met rollen in Jump Tomorrow (2001), Rachel Getting Married (2008), Spider-Man: Homecoming (2017), Twisters (2024) en Star Wars: Skeleton Crew (2024). En nu is hij ook soloartiest, met zijn allereerste soloalbum, Thee Black Boltz. Tunde bedacht het album oorspronkelijk in 2019, terwijl TV On The Radio een pauze nam. Twee jaar later, toen de wereld uit de Covid-pandemie opkwam, begon hij een notitieboek met woorden, illustraties en ideeën, waarmee hij vormde wat hij noemt: "mixtape van emoties die de muziek kon oproepen. Een soort gevoelskaart." Zo begint Tunde de meeste van zijn projecten, en in 2011 begon hij die ideeën om te zetten in muziek met hulp van multi-instrumentalist Wilder Zoby (Run The Jewels), met wie hij een studio deelt in Los Angeles.

Thee Black Boltz is geen TV On The Radio-album. Maar de opwinding van iets op eigen houtje doen, ontbrandde bij Tunde eenzelfde vonk als in de vroege TV On The Radio-dagen. Het songwritingproces is hetzelfde, maar zonder zijn TVOTR-bandgenoten had Tunde "dat steigersysteem niet om op te leunen. Dat was zowel angstaanjagend als opwindend." De kern van het album is de titel, een knipoog naar Tundes neiging om te schrijven en zingen over de menselijke conditie, in al haar vormen, onder al haar stressoren, groot en klein. Het is zijn antwoord op het macro-onbehagen van een post-pandemische wereld die afstevent op gewelddadig autoritarisme en het persoonlijke verdriet dat de afgelopen jaren is gekomen door verlies, specifiek het plotselinge overlijden van zijn jongere zus tijdens het maken van dit album. Thee Black Boltz is Tundes wanhopige grijpen naar kleine momenten van vreugde te midden van de dissonantie en het verdriet, op welke manier dan ook. "Het was mijn manier om een rots of platform voor mezelf te bouwen midden in die f***ing oceaan."

Zoals Tunde in zijn notitieboek schrijft: "De vonken van inspiratie/motivatie/hoop die oplichten te midden van (en soms als gevolg van) diep verdriet, depressie of wanhoop. Een beetje zoals elektronen die zich opbouwen in onweerswolken en botsen tot ze bliksem afvuren en een weg verlichten, al is het maar voor een seconde." "Trouwens," voegt hij toe. "Het is een goede naam voor een coole metalband, en ik denk dat de meeste mensen mij zouden omschrijven als vergelijkbaar met een zeer coole metalband."