The Innocents

Er bestaat een angstaanjagende film genaamd The Innocents, met Deborah Kerr in de hoofdrol, uitgebracht in 1961. De film is gebaseerd op een toneelstuk met dezelfde naam, dat op zijn beurt een bewerking was van de novelle The Turn Of The Screw van Henry James. Alle versies gaan over een gouvernante die wordt ingehuurd om voor twee jonge kinderen te zorgen, die al dan niet bezeten zijn door de geesten van het echtpaar dat eerder voor hen zorgde, een echtpaar wiens afwijkende aard de levens om hen heen verwoestte (ook die van henzelf). Wie de filmversie heeft gezien, is de openingscredits niet snel vergeten: terwijl je in volledige duisternis zit (of een redelijke benadering daarvan… kom op, werk met ons mee), en ruim voordat het studiologo verschijnt, hoor je de stem van een klein meisje, zonder begeleiding, die deze woorden zingt: \n \nWe lay, my love and I, beneath the weeping willow. \nBut now alone I lie and weep beside the tree. \nSinging "O Willow Waly" by the tree that weeps with me. Singing "O Willow Waly" till my lover return to me. \nWe lay, my love and I, beneath the weeping willow. \nA broken heart have I. \nO willow, I die… \nO willow, I die. \n \nDe credits van de film rollen door, rechts op het scherm, terwijl het beeld van mevrouw Kerr, biddend en snikkend, links wordt opgelegd. Die sequentie zet je op achterstand en houdt je daar, zelfs terwijl je de gebeurtenissen van het verhaal dat volgt begint te betwijfelen, dat blijft hangen als mist, zwaar en aardgebonden. Henry James zou het zo gewild hebben. De auteur was de manieren beu waarop auteurs het bovennatuurlijke hadden afgebeeld, en leidde hun kwade aard af uit elementen die je nooit zou verwachten, of in zijn eigen woorden, "het vreemde en sinistere geborduurd op … het normale en gemakkelijke." En zijn ideeën over hoe deze tropes weer te geven, hebben sindsdien bijgedragen aan ons vertrouwde begrip van hoe spanning als verhalend middel werkt in de eeuwen die volgden. James maakte ons allemaal achterdochtiger; waar we schoonheid en verdriet vinden, nemen we vaak aan dat het is beïnvloed door een of ander spook wiens kromme wil zijn aanwezigheid blijft