Sparkle Hard

Het feit dat Stephen Malkmus & The Jicks het niet alleen hebben overleefd, maar hebben gedijen gedurende 17 jaar en zes albums van zoemende, subculturele betekenis hebben afgeleverd, vormt een indrukwekkende erfenis. De uitdaging bij album nummer zeven is er een waar elke succesvolle band met integriteit voor staat: hoe bescherm je die erfenis en behoud je je identiteit zonder oude grond te herkauwen (ondenkbaar), en ook iets betekenisvols zeggen terwijl je (cruciaal) plezier hebt? Met Sparkle Hard doen Malkmus, Mike Clark (toetsen), Joanna Bolme (bas) en Jake Morris (drums) precies dat. Het is licht en luchtig, met het hoofd naar beneden zwaar, gedurfd, melancholisch en reflecterend, goedgehumeurd en bodacious, en het flikt de slimste truc: het is onmiskenbaar The Jicks en – door het stroomlijnen van hun kenmerkende tics en wendingen, plus de introductie van enkele onverwachte versieringen (Auto-Tune! Een viool! Gastzangeres Kim Gordon! Eén nummer van zeven minuten met een akoestische folkintro!) – The Jicks hervormd. Als Wig Out At Jag Bags van 2014 de lange prog-oefeningen van Pig Lib in evenwicht bracht met de sprankelende popmomenten van Mirror Traffic, dan heeft Sparkle Hard een minder voor de hand liggende directe relatie met wat ervoor kwam. Het heeft ook turbo-energie en enthousiasme bij de vleet.