Silver Synthetic (Limited Edition Blue Cassette)

Te midden van de broeierige New Orleans-zomer van 2017 zat Chris Lyons van garagepunkers Bottomfeeders op een klein stapeltje nummers die niet helemaal pasten bij de fuzz-gedrenkte lawines van die band. De nieuwe nummers waren meer klaterend, voortstuwend maar ontspannen, vol kleine hoekjes die smeekten om gevuld te worden met klassieke popharmonieën en eigenzinnige countrylicks. Hij riep zijn vertrouwde kameraden op: Bottomfeeders-drummer en aloude muzikale partner Lucas Bogner—de twee begonnen samen muziek te maken op de prille leeftijd van 15—plus bassist Pete Campanelli, en Kunal Prakash (Jeff the Brotherhood) vond de nummers te gek en tekende bij, en het kwartet begon serieus te spelen, zich terugtrekkend in de oefenruimte.

Tegen de tijd dat de band eind 2018 zijn eerste optreden gaf bij de opening van ManRay Records in New Orleans, waren de nummers vermenigvuldigd en waren de leden van het pas gedoopte Silver Synthetic echte rock & roll-vakmensen geworden. In een wereld die niet lijkt te kunnen wiegen, schudt en boogt het titelloze debuut van Silver Synthetic.

Het is logisch dat het eerste optreden van de band in een platenzaak was, want dit is op grootse wijze platennerd-core, evocatief voor de eerste gouden era van de LP, toen de late jaren zestig overvloeiden in de vreemde 1970s, met de vereiste T-Rex-stomps, Britfolk-wendingen en -bochten, en duelende Verlaine/Lloyd-gitaren. Het gaat om warmte, en je kunt de zachtjes gloeiende versterkerbuizen op “In the Beginning” bijna ruiken, dat meewarig voortdrijft op een windvlaag geleend van de zalige Coney Island Baby-luchtigheid van Lou Reed. Met “Chasm Killer” leunen de jongens naar jammige heartland rock, en naderen op een gegeven moment bijna het territorium van de Silver Bullet Band! Zelfs wanneer de band overschakelt naar snelle, strakke rock-n-roller, zoals op het Kinks-achtige “Around the Bend,” is er een ontspannenheid die meer ruimte laat voor de geest.

Je zou Silver Synthetic rock & roll-formalisten kunnen noemen, maar de waarheid is dat ze meer minimalisten zijn, die vermoeide rommel en onnodige ballast wegstrippen en gewoon inzoomen op het essentiële.