Sandhills

'Sandhills' van Toro y Moi is zowel een tedere liefdesbrief aan Chaz Bears thuisstad Columbia, Zuid-Carolina, als een pognante, bitterzote acceptatie dat men nooit echt naar huis kan terugkeren. Denkend aan Sufjans 'Seven Swans' of Karen O's soundtrackwerk voor 'Where The Wild Things Are', zijn deze slenterende folk-popnummers zelf een soort Saturnusreturn, die doen denken aan Bears eerste handgemaakte CD-R's als Toro y Moi. Bear deelde ze uit aan vrienden in de vroegste dagen van de pseudoniem, de releases gepropt in de Case Logic-zonneklep van hun auto's, en elke luisterbeurt brengt een beetje meer van dat detil tot leven: het winkelcentrum waarnaar 'Sandhills' is vernoemd; de tienervrienden die er doelloze uren doorbrachten, vol grote verveling en grotere dromen; de laat-kapitalistische achteruitgang en lege big box-winkels van Sandhills vandaag. Chaz Bear, Toro y Moi, is nu een wereldwijd geliefde indie-popicoon. Maar 'Sandhills', met zijn banjo- en lap steel-versieringen en zijn wijdogige verwondering, geeft toe dat je die adolecentenblues nooit helemaal kwijtraakt. Je ontwikkelt misschien, als je geluk hebt, betere mechansimes (of waanbeelden!) om ermee om te gaan. 'Sidelines' vertelt het verhaal van een estheet die zich door het voetbalparcours op de midelbare school heen worstelt. Zelfs de afsluitende noviteitsnummmer 'Said Goodbye To Rock n Roll' heeft alle kenmerken van een Chris Stapleton-hit als je een beetje knijpt. Helere ogen, volle harten, zoete jams, kan niet verliezen. Lyrisch behendig en bedrieglijk hartverscheurend, 'Sandhills' is mischien een korte tussenstop tussen grote uitspraken van Bear, maar het barst van de roest, lef, grote stemmingen en liefde.