Historicus

Lucy Dacus is klaar met klein denken. Twee jaar na haar verbluffende debuut No Burden, dat haar unanieme bijval opleverde als een van de meest veelbelovende nieuwe stemmen in de rock, keert Dacus in maart terug met Historian, een opmerkelijk zelfverzekerde 10-track intentieverklaring. Het laat haar zien die niet bang is om de grote vragen aan te pakken — de levens-of-dood overwegingen, en degenen die gewoon zo aanvoelen. Het is een plaat vol ontnuchterende realisaties, tranenrijke verklaringen en momenten van moeizaam verworven vrede, uitgedrukt in teksten die voorbestemd lijken voor talloze jaarboekcitaten en eerste tatoeages. Dacus en haar band namen het album vorig jaar maart op in Nashville, opnieuw samen met No Burden-producent Collin Pastore, en mixten het een paar maanden later met A-list studiowizard John Congleton. Het geluid dat ze creëerden, met aanzienlijke inbreng van multi-instrumentalist en live-gitarist Jacob Blizard, is veel rijker en voller dan het debuut — een uitwaaierende bloei van dynamische, levende, ademende rock-'n-roll. Dacus' opmerkelijke gevoel voor melodie en compositie zijn de drijvende kracht door het hele album, waardoor Historian het meeslepende gevoel krijgt van een album gemaakt door een artiest die volledig de baas is over haar krachten.

Het afgelopen jaar, met zijn electorale rampen en andere uiteenlopende hartbreuken, was een zware voor velen van ons, Dacus inbegrepen. Ze vond troost in het creëren van een doordachte verhaallijn voor Historian, het schrijven van een conceptalbum over voorzichtig optimisme in het aangezicht van tegenspoed, met thematische verbanden tussen nummers die zich bij herhaald luisteren openbaren. "Het begint donker en eindigt hoopvol, maar het wordt donkerder tussendoor; het gaat naar de diepste, donkerste plek en breekt dan," legt ze uit. "Wat ik probeer te zeggen door het hele album heen is dat hoop overleeft, zelfs in het gezicht van de ergste dingen."