Voor melancholische brunettes (& droevige vrouwen) (Frosted Shadow Vinyl)

Na een decennium lang het beste te hebben gemaakt van geïmproviseerde opnameruimtes in pakhuizen, aanhangwagens en zolders, is Japanese Breakfast's vierde album, For Melancholy Brunettes (& sad women), de eerste echte studiouitgave van de band. Geproduceerd door Grammy Award-winnaar Blake Mills, ziet de plaat frontvrouw en songwriter Michelle Zauner terugtrekken uit de heldere extraversie die haar voorganger Jubilee definieerde, om de donkerdere golven te onderzoeken die van binnen woelen, het stemmige, vruchtbare veld van melancholie, lange tijd beschouwd als de psychische toestand van dichters op de rand van inspiratie. Het resultaat is een artistieke intentieverklaring: een volwassen, ingewikkeld, contemplatief werk dat de romantische sensatie van een gothic novel oproept.  For Melancholy Brunettes volgt op een transformerende periode in Zauner's leven waarin haar 2x Grammy-genomineerde doorbraakalbum Jubilee en haar bestsellermemoires Crying In H Mart haar in de culturele mainstream katapulteerden en haar diepste artistieke ambities waarmaakten. Reflecterend op dat succes, kwam Zauner de ironie van verlangen te waarderen, die zo vaak gelukzaligheid en ondergang vermengt. "Ik voelde me verleid door te krijgen wat ik altijd al wilde," zegt ze. "Ik vloog te dicht bij de zon, en ik realiseerde me dat als ik zo doorging, ik zou sterven."

Het lot van Icarus en andere dergelijke veroordeelden geeft For Melancholy Brunettes zijn meest hardnekkige thema, de gevaren van verlangen. Als verspreid licht nemen de spectrale delen de personages van het album mee door cycli van verleiding, overtreding en vergelding. Op "Orlando in Love" - een riff op John Cheever's riff op Orlando Innamorato, een onvoltooid epos bestaande uit 68 ½ canto's van de Renaissance-dichter Matteo Maria Boiardo - is de held een goedbedoelende dichter die zijn Winnebago bij de zee parkeert en ten prooi valt aan de roep van een sirene, zijn 69e canto (zelfs in het verheven rijk van de klassieke mythe heeft Zauner een zwak voor toespelingen). "Honey Water" onderzoekt de stille woede van een vrouw die getrouwd is met een ontrouwe man, die toekijkt hoe hij keer op keer toegeeft aan lust als een laag insect dat zijn eigen ondergang bestendigt.  Verdriet is inderdaad de dominante emotionele sleutel van dit album, maar het is verdriet van een verfijnde vorm: het peinzende, vooruitziende verdriet van melancholie, waarin de erkenning van het in wezen tragische karakter van het leven gepaard gaat met gevoeligheid voor zijn vluchtige schoonheid. Zauner vindt er voldoende ruimte in voor sprankjes hoop.

Het zijn de troost van stervelingen waar dichters voor haar naar hebben geroepen en die dichters na haar zullen blijven herontdekken: liefde en arbeid, en hoewel ze als tonische oplossingen door de vele episodes van het album lopen, klinken ze het meest pregnant op het laatste nummer, "Magic Mountain," een engagement met Thomas Mann's beroemde roman met dezelfde naam. Voor haar voelt het maken van welk werk dan ook als het beklimmen van een berg, maar vanaf de uitkijkpost van For Melancholy Brunettes overziet ze de toekomst.