Anyway (CD)

Afgelopen zomer, na jarenlang aan weerszijden van het land te hebben gewoond, besloten de vier leden van Anamanaguchi iets nieuws te proberen. Hun label Polyvinyl had het beroemde American Football-huis gered van mogelijke sloop, dus de band greep de kans aan om erin te trekken en samen te schrijven. In de loop van een maand zette Anamanaguchi – pioniers van hypermelodische 8-bit rock, wiens buitengewone opmars hen naar de top van de hitlijsten heeft gebracht met een virtuele popster – hun doorgaans nauwgezette digitale proces volledig op zijn kop. Het resultaat is Anyway. Geschreven in de omgebouwde woonkamer die dienstdeed als oefenruimte, liep Anamanaguchi weg met het meest persoonlijke album uit hun carrière. En het is een rockalbum voor de eeuwigheid.

“Gekke geluiden komen uit gewoon ogende huizen,” zegt zanger/songwriter/gitarist Peter Berkman. “We hebben besloten om bij bijna elke stap fysiek in dezelfde ruimte te zijn, alles als groep te schrijven in plaats van bestanden via internet te bewerken en aan te passen.”

De band bracht deze demo's naar de met een Grammy bekroonde rockproducer Dave Fridmann (The Flaming Lips, MGMT, Sleater-Kinney), wiens old-school aanpak de boodschap duidelijk maakte. Opnieuw onder hetzelfde dak verblijvend – dit keer in de gezellige Tarbox Road Studios van de familie Fridmann in het westen van New York – namen ze Anyway rechtstreeks op op tape, verenigd rond live-instrumenten en teksten die door iedereen in de band werden gezongen. Fridmann moedigde live-opnames en spontane uitvoeringen aan, die werden gevormd door het voortstuwende drumwerk van Luke Silas. Het analoge geluid van het album komt deels voort uit hun zoektocht naar vintage apparatuur, waaronder een uiterst zeldzame set Marshall-gitaarcabinetluidsprekers uit de late jaren 1960 – eerder gebruikt bij opnames van Jimi Hendrix, Van Halen, Nirvana en Weezer – die Berkman en medegitarist/zanger Ary Warnaar hun kenmerkende geluid geven. “Elk detail kwam voort uit de behoefte om het de eerste keer goed te doen,” merkt Berkman op over deze significante verschuiving voor zulke volleerde knutselaars. Bassist/zanger James DeVito voegt toe: “Deze keer was er geen undo-knop, geen alternatieve versies. De beslissingen moesten van tevoren worden genomen, niet achteraf.”

In eerste instantie wilde Anamanaguchi woede als het hoofdthema van het album verkennen, als weerspiegeling van de verschillende frustraties in de wereld. Maar al snel raakten ze afgeleid door het plezier van samen zijn, en Anyway legt in plaats daarvan een band vast die creatief en persoonlijk energie heeft gekregen: de ervaring van vier beste vrienden die hun verbinding herstellen in een wereld die verbinding mist. Omdat Anamanaguchi altijd een instrumentale band is geweest, werden ze door de beslissing om te zingen plotseling geconfronteerd met de vraag wat de stem van de band uiteindelijk zou zijn. Ze verkennen deze nieuwe kracht in elk nummer en maken er hun meest emotioneel resonerende werk tot nu toe van.