Nog een

Net als in de tijd van Steely Dan of Harry Nilsson, die elk jaar (of korter) een klassiek album uitbrachten, komt Mac DeMarco's Another One, een mini-LP die een jaar na het verschijnen van het uiterst succesvolle Salad Days werd aangekondigd. Geschreven en opgenomen tijdens de rustpauzes tussen een meedogenloos tourneeschema door, is Another One een release met acht nummers die het arsenaal van Macs toch al indrukwekkende catalogus uitbreidt en de volwassenheid van Macs ontwikkeling als songwriter laat zien: het is iets verfijnder, iets geraffineerder, maar behoudt niettemin de moed en ziel van de klassieke Mac. Ondanks dat hij in hetzelfde tempo werkt als artiesten als Creedence en The Rolling Stones, gekoppeld aan een even eindeloos schema van toeren en pers, is het vreemd dat Mac als een luilak wordt bestempeld. Met twee langspeelplaten en twee EP's die zijn uitgebracht en honderden uitverkochte shows in de afgelopen jaren, en een recent tv-debuut in de late avond bij Conan na een speciale uitvoering in The Eric Andre Show, lijkt het erop dat, nu Mac zijn 25e verjaardag nadert, er geen lui bot in het lichaam van de man zit. Grote songwriters hoeven zichzelf niet opnieuw uit te vinden; ze moeten gewoon doorgaan en de nummers de wereld in laten. Dus hier is Another One.