Alvvays (10th Anniversary Edition)

In februari 2024, vlak voor de tiende verjaardag van Alvvays' zelfgetitelde debut, bereikte het tweede nummer en single, "Archie, Marry Me," een zeldzame drempel voor ons streamingtijdperk: honderd miljoen luisterbeurten via één enkel platform. Voor 's werelds grootste popsterren is dat een gemiddelde prestatie, maar voor een opkomende indierockband die toen in een afgelegen boerderij op een Canadees eiland schreef, was het een verbluffend bewijs van verbinding en wijdverbreide weerklank. Logisch ook: "Archie, Marry Me" is een zacht stekend, puntig grappig portret van een veelvoorkomend eind-van-de-jeugd-dilemma: trouwen of niet trouwen, de staat en de mogelijkheid van financiële ondergang erbij betrekken als je al gebukt gaat onder studieleningen en gewoon probeert te overleven. Direct herkenbaar, het is een volkslied over voorgeschreven sociale verwachtingen en het genieten, hoe vrijblijvend ook, van een outcast-status.

Nu geremasterd en heruitgegeven met deep cut "Underneath Us" om een glorieus decennium van doodse jangle te markeren, voelt Alvvays van begin tot eind zo — letterlijk, van het openende "ik-achtervolg-je-met-liefde" volkslied "Adult Diversion" tot de ennui-esapisme van sci-fi-closer "Red Planet." In iets meer dan 30 minuten geven Alvvays ons een lied over iemand tot de dood toe liefhebben ("Next of Kin"), over hoe geheimen bewaren wat je denkt te willen vernietigen ("The Agency Group"), en nog een snijdend lied over de maatschappelijke eisen van liefde en huwelijk ("Atop a Cake"). Toen Molly Rankin, Alec O'Hanley, Kerri MacLelan, en Brian Murphy deze liederen met Chad VanGaalen sneden in 2013, lang voordat ze een platencontract hadden, waren ze in feite jonge volwassenen die probeerden deze opdringende eisen voor zichzelf te begrijpen. Opnieuw, deze problemen worden niet ouder; sommigen van ons hebben gewoon geluk dat we eruit ouder worden. Weinig hiervan zou er toe doen als de liederen zelf niet bleven hangen, als de melodieën niet tijdeloos waren zoals de onderwerpen. Maar de spanning tusse Alvvays' glans en knap en Rankin's wetend droge levering verbint deze numers aan een briljant en diep roc-continuüm, van de glorieën van C86 en de triomfen van Athene in de '80s tot de magneische openhartigheid van Keltische volksmuiek. Elk van deze liederen landt verscheide haken: de glinsterende drumachine-drijving van "Dives," de met ruis bedekte zwieging van "The Agency Group," en, natulijk, de half-verlegen en half-zelfverzekerde huwelijkssmeekbede van "Archie, Marry Me" en die parelende gitaarlick. Tien jaar geleden of tien jaar vanaf nu, hier zijn tien liederen om in je zak te steken en tevoorschijn te halen wanneer de beslissingen van de wereld lijken te wervelen als de gitaren die ze vormgeven.