Lost Themes IV: Noir

Het is tien jaar geleden dat John Carpenter het materiaal opnam dat Lost Themes zou worden, zijn debuutalbum met niet-filmische muziek en het startschot voor een van Hollywoods grote tweede bedrijven. Die levendige, synth-gedreven nummers, gemaakt in samenwerking met zijn zoon Cody Carpenter en petekind Daniel Davies, zorgden voor een muzikale renaissance voor de baanbrekende componist en regisseur. In de jaren daarna hebben Carpenter, Carpenter en Davies bijna een dozijn muzikale projecten uitgebracht, waaronder een groeiende bibliotheek van studioalbums en de partituren voor David Gordon Greens trilogie van Halloween-reboots. Met Lost Themes IV: Noir hebben ze opnieuw goud gevonden, dit keer puttend uit de rijke geschiedenis van het film noir-genre voor inspiratie.

Sinds de eerste Lost Themes verwijst John naar deze composities als 'soundtracks voor de films in je hoofd.' In het vierde deel van de serie zijn die films noirs. Net als het filmgenre waar ze door beïnvloed zijn, is wat deze nummers 'noir-achtig' maakt soms glibberig en moeilijk te definiëren, en niet simpelweg te herleiden tot een verzameling clichés. De partituren voor de grote Amerikaanse noir-films waren grotendeels orkestraal, terwijl de Carpenters en Davies werken vanuit een stevige synth-en-gitaar basis. De noir-kwaliteit is dan ook iets dat je instinctief begrijpt wanneer je het hoort. 'Sommige muziek bevat zware gitaarriffs, wat niet in oude noir-films voorkomt,' merkt Davies op. 'Maar op de een of andere manier is het emotioneel verbonden.'

De vloeiende chemie van het trio zorgt ervoor dat Lost Themes IV: Noir loopt als een goed geoliede machine—misschien de Jaguar XK Roadster uit Kiss Me Deadly, of de Plymouth Fury uit Johns eigen Christine. Het is een chemie die heeft bijgedragen aan een van de meest productieve periodes in Johns creatieve leven, en Noir bewijst dat het nog lang niet klaar is met het opleveren van briljante resultaten.