Bedrieger

DIIV bezet de hoeken tussen vervaagde shoegaze-extase, troubadourpoëzie en metalachtige catharsis. Zachary Cole Smith [lead vocals, gitaar], Colin Caulfield [zang, bas], Andrew Bailey [gitaar] en Ben Newman [drums] bewonen persoonlijk de uithoeken van hun derde volledige album, Deceiver. Een wervelwind bracht DIIV hier. In het kielzog van 2012's Oshin leverde de groep het kritische en fanfavoriete Is the Is Are af in 2016. Lof kwam van The Guardian, Spin, Rolling Stone en meer. Het publiek van Pitchfork stemde Is the Is Are tot een van de Top 50 Albums van 2016, waarbij de outlet het "prachtig" noemde.

 Tegelijkertijd kreeg frontman Zachary Cole Smith te maken met schijnbaar slapende demonen en stokte de vaart. Twee jaar na het starten van een herstelprogramma is Smith tevoorschijn gekomen met een helder hoofd en hernieuwde focus. Voor het eerst leefde DIIV met nummers op de weg. Tijdens een 2018 tour met Deafheaven speelden ze acht nieuwe composities als het grootste deel van de set. De nummers evolueerden zoals de spelers dat deden. Tegen de tijd dat DIIV 64 Sound binnenging om op te nemen met producer Sonny Diperri, voelde de band een zekere zelfverzekerdheid. Het is duidelijk op de eerste single "Skin Game", die voortgaloppeert op een schone gitaarriff voordat het zich ontvouwt tot een hypnotiserende hook, gecompenseerd door een afwijkend ritme en een meezingbare solo. "Zelf als herstellende verslaafde," zegt hij, "zijn er veel vragen zoals, 'Wie zijn we? Wat is deze ziekte?' 'Skin Game' kijkt naar waar de pijn vandaan komt - de persoonlijke, fysieke, emotionele en bredere politieke ervaringen die bijdragen aan de cyclus van verslaving voor miljoenen van ons." Een slepende groove en jammerende gitaar accentueren een sussende verontschuldiging op het magnetisch melancholische "Taker". Voor Smith gaat het "over het nemen van verantwoordelijkheid voor je leugens, de gevolgen ervan en de hele ervaring."

Ondertussen vervalt de onheilspellende baslijn en kruipende beat van "Blankenship" in schizofrene snaarbuigingen met de vitrioolachtige teksten. De zeven minuten durende "Acheron" biedt een dynamische ontknoping, stromend door een kolossale beat geleid onder vlagen van lyrisch fretwerk en een vervormde zware apotheose. "We zijn hier trots op, omdat we het als band hebben verdiend," zegt Cole. "Ik ben echt blij en dankbaar dat ik het in de eerste plaats mag doen. Ik zie de verandering. Het is geen plaat vol oplossingen, maar ik leef mijn leven. Ik heb de gevolgen van mijn leugens onderzocht; ik heb nu iets te zeggen."