De donkere vlakte

Transmaniacon neemt het blauwdruk en de geluidswereld van Bloodrock, Mountain, Steppenwolf, Blue Oyster Cult en Alice Cooper, en voegt er een flinke plak donkere doom, harde riffs, punk-attitude en stoner metal aan toe om het naar de 21e eeuw te tillen. De sfeer is doordrenkt van de rock uit de jaren 70, maar het geluid is absoluut 'NU'. Van de Sabbath-achtige sludge van 'City Of Chaos' tot het Dead Kennedys-achtige 'An Eye For An Eye' en de stoner-moves van 'Chasing The Insane', het album zit vol wendingen en barst van de riffs. Dit is hardrock op zijn hardst en zwaarst, tegen een uitgestrekte post-apocalyptische achtergrond. Niets vat de filmische duisternis beter samen dan de opener van het album, die een progressieve benadering combineert met hardrock en doom. 'Quintessence of Dust' is een 11 minuten durende monolithische mindfuck van epische proporties, de nu voltooide soundtrack voor een mogelijk nooit geboren sciencefiction-horrorverhaal. Een intense luisterervaring met de gesproken woordtalenten van punkdichteres Lydia Lunch. 'Quintessence Of Dust' is een grimmige eco-waarschuwing, een verhaal van buitenaardse invasie en afrekening voor de corpulente consumentisme, de ongebreidelde verspilling en het egoïstische hebzucht van een toekomstige aarde. Een afschuwelijk leger van vlees-en-metaal-robots, hybride mensen die onbedoeld door de mens zelf zijn gecreëerd, valt binnen, neemt over en consumeert de aarde. De hoes is van een van de echte legendes van horror-, sci-fi- en fantasy-illustratie, Ian Miller.